Święta Zofia i jej córki: Pistis (Wiara), Elpis (Nadzieja) i Agape (Miłość) były męczennicami za wiarę. Niektóre z licznych opisów łacińskich, greckich, syryjskich, ormiańskich i gruzińskich z VII lub VIII wieku utrzymują, że pochodziły z Mediolanu. Ponieważ nie zgodziły się złożyć ofiary na ołtarzu rzymskich bogów, na oczach matki zabito w okrutny sposób córki, a później Zofię. Kult tej świętej szybko rozprzestrzenił się we wczesnym Kościele Wschodnim i Zachodnim. Papież Paweł I (756-767) być może przeniósł ich relikwie z rzymskiego cmentarza przy Via Aurelia lub przy Via Appia do wybudowanego przez siebie kościoła S. Silvestro in Capite. Marmurowy kalendarz w tym kościele wyznacza na ich wspomnienie dzień 30 września.
Kult, którym cieszyła się św. Zofia w krakowskim Bractwie rozwinął się przede wszystkim w XVII i XVIII wieku, co poświadczają liczne obrazy, rzeźby, ołtarzyki, feretrony fundowane w tym okresie przez konfratrów. Jednym z ważniejszych obowiązków religijnych było odbycie spowiedzi i przyjęcie komunii w dzień św. Zofii - 15 maja. Tego dnia odbywały się też walne zebrania z elekcją starszych.
